all dust and bones
Το πρωί είναι είναι σκλάβα σε βαμβακοφυτείες του αμερικανικού νότου.
Έχει εφεύρει κώδικες για να επικοινωνεί κρυφά με το μέσα της. Σιωπηλά.
Όταν την αντικρίζει κανείς, δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει έτσι όπως είναι φορτωμένη με ασήμια και πολύτιμες πέτρες, όμως οι κινήσεις της το μαρτυρούν.
Βαριές, αργόσυρτες, το λερωμένο χρώμα της σκουριάς νίκησε, λεκέδες παντου και αυτή μέσα τους, αφημένη, να πηγαινοέρχεται με κινήσεις ακριβείας.
Όταν ο ήλιος αρχίζει να καίει βάζει την στολή παραλλαγής και γίνεται αφέντρα του εαυτού της.
Σ’ένα τόπο βρόμικο και ξένο, με σκλάβους εξεγερμένους δυσοίωνους και φοβισμένους. Με μυρωδιές καμένης σάρκας στον αέρα και αγριεμένα βλέμματα.
Από πότε οι αφέντες έχουν αρχίσει να φοβούνται? Πλήθη παντού, η δύναμη του πλήθους δεν μπόρεσε να σώσει τρεις ζωές εδώ, τώρα. Φόβος παντού.
Φόβος και οργή.
Η καμουφλαρισμένη πόλη δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο.
Νοσταλγεί τις εποχές της αθωότητας έστω και με δανεικά.
/
Σκονη…κριμα!και επαιζε ωραιο μπαντζο
/
/
/
0 Σχόλια to “που μειναμε?”