Πως η camille απαλλάχτηκε από το είδωλο της όταν συνάντησε τον άντρα που χορευε το απλό βαλς των τεσσάρων τεταρτων

 

Μερος πρωτο

 

 

Η Camille  χορευε τις  νυχτες και κοιμοταν τη μερα.

Διπλα στο στενο της δωματιο πισω απο την πλατεια της Οπερας τα κρουστα του concervatoir de Paris χωριζαν την μερα της σε ισες λουριδες χρονου, και συνοδευαν τις λιγοστες της κινησεις στις οποιες  αναγκαστικα περιοριζοταν πριν τη δυση του ηλιου.

Όταν οι σκιες στο δωματιο ειχαν πλεον κανει τον καθιερωμενο τους κυκλο από τα αριστερα  προς τα δεξια ,ένα τελετουργικο ταξειδι των αντικειμενων, η Camille εγκατελειπε τα μαξιλαρια της και κοιταζε για πρωτη φορα μεσα στη μερα  τον καθρεφτη της.

Εστεινε το λεπτο κορμι της ,με θαρρος απεναντι του σηκωνε λιγο τη γαλλικη της μυτουλα και η αναμετρηση αρχιζε. 

Aκινητη με σφιγμενες παλαμες εστελνε το θυμωμενο βλεμμα  στο ειδωλο της που της ανταπεδιδε αυτοματως την φιλοφρονηση. Εμενε ετσι  για ωρα ωσπου το βαθυ σκοταδι ακουμπαγε παντου ,στο πατωμα,στο κοκκινο χαλι,στο κρεββατι που ακομα ειχε την μυρωδια της,στα σκορπια ρουχα ,στα χιλιαδες φλιτζανια στις γωνιες,στον καθρεφτη και τελος πανω της.

 

Τοτε ηταν η ωρα για να φυγει.

Με μια δεξιοτεχνικη κινηση τραβουσε την κουρτινα που καλυπτε μια σειρα από φορεματα και μεσα σε δευτερολεπτα εκανε την επιλογη της.

Περνουσε το φορεμα στο σωμα της, παντα από κατω και το σηκωνε μεχρι που αυτό καλυπτε τους γυμνους της ωμους.

Επειτα τιναζε το κεφαλι της προς το πατωμα ,το σηκωνε και το ξαναριχνε ωσπου τα μαλλια της βρισκαν την θεση τους στο χωρο.

Τοτε ηταν που εβγαζε ένα ζευγαρι ψευτικες βλεφαριδες μεσα από ένα μικρο βελουδινο κουτι, και τοτε ηταν που καλυπτε τα ματια της από τα αδιακριτα βλεμματα. Και για να ολοκληρωσει το καμουφλαζ εβαφε τα χειλη της κατακοκκινα.

 

Τοτε πια δεν ηταν η Camille ηταν μονο μια προσομοιωση,ένα συμβολο, μια περσοννα.

Ετσι λοιπον απαλλαγμενη από τον εαυτο της κατεβαινε τους 7 οροφους μεχρι να φτασει στο πεζοδρομιο, αφηνοντας πισω της μονο τους ηχους από τα τακουνια της.

 

 

Συνεχιζεται…….